
میعاد در لجن
نصرت رحمانی

اگر فهرستی از نام ترانهخوانان داشته باشیم که شروع فعالیت هنری و خوانندگیشان از آغاز کار رادیو در دهههای بیست تا پایان سال ۱۳۷۵ باشد، میبینیم تعداد آنهایی که از یکی دو یا سه ترانه بیشتر نخواندهاند، زیاد نیستند. نامآشناترین آنها برای همگان «حسن گلنراقی» است با اجرای تکترانۀ «مرا ببوس» و کمتر شناختهترینشان شاید «منوچهر همایونپور» که او نیز چندی پیش از میان ما رخت بربست و رفت.
ادامه خواندن منوچهر همایونپور: از «نوای چوپان» تا «خون ارغوان»

His Master´s Voice
صفحۀ عتیقۀ لاکی، کو وسیلهیی که بخواند؟
با نگارۀ سگ و بوقش، حیف اگر خموش بماند
این سگ نشسته به زانو، گو بلاید از سر نیرو
یار غار عهد کهن را، بل ز خواب خوش بپراند
ادامه خواندن تاریخچهی گرامافون و صفحهی موسیقی در ایران (۵)

در ایران، چهار کمپانی عمده و معروف، بازار ضبط و تولید صفحات موسیقی را در این دوران بهعهده داشتند.
ادامه خواندن تاریخچهی گرامافون و صفحهی موسیقی در ایران (۴)

در مرور تاریخچۀ صدای خوانندگان ایرانی بر روی صفحۀ موسیقی، به صفحاتی برمیخوریم که مربوط به قبل از شروع فعالیت کمپانیهای تهیه و تولید صفحۀ موسیقی در ایران میشود. این صفحهها غالبا در هند یا سوریه و لبنان ضبط و تکثیر شده است. برای این امر خواننده به همراه اعضای ارکستر و نوازندگان باید رنج سفر تا آن کشور را بهجان میخریدند تا به مصداق «تنها صداست که میماند»، بتوانند صدای خود و سازهایشان را بر آن صفحۀ مدور سیاه ماندگار کنند.
ادامه خواندن تاریخچهی گرامافون و صفحهی موسیقی در ایران (۳)

با استقبال مردم از گرامافون، و با علاقهای که برای شنیدن حتی این صدای ناموزون و نامیزان نشان میدادند، کمپانی در صدد وارد کردن دستگاههای بهتر و پیشرفتهتر برآمد، تا آنجا که توانست گرامافون «هیز ماسترز ویس» [His Masters Voice] و یا آنچنان که مردم کوچه و بازار مینامیدند «سگنشان» را در دو نوع بوقی و کیفی، وارد بازار کند.
ادامه خواندن تاریخچهی گرامافون و صفحهی موسیقی در ایران (۲)

گرامافون از زمان اختراعش در سال ۱۸۷۷ میلادی که با نام «فونوگراف» به بازار آمد، تا سر در آوردنش از ایران و رواج آن، سه دورۀ مشخص را طی کرده است.
ادامه خواندن تاریخچهی گرامافون و صفحهی موسیقی در ایران (۱)

ظهور
سروده و صدای: منوچهر آتشی
موسیقی متن: اسفندیار منفردزاده

هفدهم شهریور ماه، مصادف است با سالگرد واقعهای که بعدها به «حمعۀ سیاه» شهرت یافت و به سال ۱۳۵۷ در «میدان ژاله» در تهران اتفاق افتاد. روزی که در حافظۀ نسل ما از جمله با ترانۀ «جمعه» پیوندی همیشه دارد.

«تسبیح»
نوشتهی: هوشنگ مُرادی کرمانی
با صدای: راوی حکایت باقی
اجرا: جمعه ۴ مهر ۱۳۸۲