برچسب: همایون خرم – راوی حکایت باقی

پروین: برق و خرمن

پروین برق و خرمن

برق و خرمن
شعر: ~~کریم فکور~~ (معینی کرمانشاهی)
آهنگ: همایون خرم
خواننده: پروین

با قلبی پُر خون،
با رنجی افزون
دهقانی به صد دوندگی
روز و شب به شوقِ زندگی
بذری در جُلگه‌ای پراکند
غافل از حوادث و بلا
با دستی به زحمت آشنا
در صحرا بساطِ خِرمن افکند

برآمد از دریا
به جانبِ صحرا
سیه‌تر از شب، ابرِ دودآسایی
به هرطرف زد برقِ آتش‌زایی

چو فتنه برخیزد
جهان به‌هم ریزد
ز قضا، که بُوَد خبرش!؟
که حذر کُند از خطرش!؟

به جانِ خِرمن افتاد
همچون دلِ من، سوزان شرری
بلا کشیده دهقان،
دیگر نکُند آهش اثری

ای بـرقِ بلا که آفت جانی
غافل تو چرا ز رنجِ نـاتوانی
منم همان دهقان
ز بخت خود گریان
به ناگهان برقِ نگاهِ تو آتش زد
که خرمنِ عشق و امید من افروزد

چو فتنه برخیزد
جهان به هم ریزد

* * *
«معینی کرمانشاهی»، شاعر ترانه‌های ماندگار

* * *

مرضیه: فراموشم مکن

مرضیه فراموشم مکن

فراموشم مکُن
شعر: تورج نگهبان
آهنگ: همایون خرم
خواننده: مرضیه

در این شبهای خاموشم
بُوَد یادت هم‌آغوشم
ندانستی که می‌مانَد
غم عشق تو بر دوشم
چو می‌رفتی به من گفتی
مکُن هرگز فراموشم

اکنون چرا ای آشنا
بُردی تو از خاطر مرا
بازا که بی‌تو آتشم
پا تا به سر، سر تا به پا

زان همه مستی در کنار من
یاد تو مانده و انتظار من
غیر اشکی به شبهای تار من
یادگاری نمانده

رفته شادی‌ها از دیار من
مانده با غم دلِ بی‌قرار من
رفتی و در شبِ انتظار من
غمگساری نمانده

* * *

مرضیه: ای آشنای من

مرضیه ای آشنای من

ای آشنای من
شعر: معینی کرمانشاهی
آهنگ: همایون خرم
خواننده: مرضیه

ای آشِنایِ من، بشنو نوای من
شادی نصیب تو، حسرت برای من
بی‌تو غمِ مرا داند خدایِ من

عاشقی کارِ هر فرزانه نیست
جُز پسندِ دلِ دیوانه نیست
گوشه‌ای خوشتر از میخانه نیست
کاندر آنجا کسی بیگانه نیست

چه کرده‌ام که از تو من جدا شدم
چه گفته‌ام اسیرِ این بلا شدم
دارم آرزویِ یارِ دلجویی
تا به سویِ او آوَرَم رویی

هر که بر سر شور و نوائی دارد
در دلِ خود نورِ صفائی دارد
گر تو زمن بی‌خبری می‌دانی
عاشقِ دیوانه خدائی دارد
نَبُـوَد مـا را، ز جهـان یارا غمِ فردایی
رهِ مستان رو، سویِ جانان شو اگر از مائی
. . .

* * *
معینی کرمانشاهی، شاعر ترانه‌های ماندگار

* * *

مرضیه: در میان گلها

مرضیه در میان گلها

در میان گلها
شعر: بیژن ترقی
آهنگ: همایون خرم
خواننده: مرضیه

می‌گذرم تنها، از میان گلها
گه به گلستان‌ها، گه به کوه و صحرا
تازه‌گلی سر راهم گیرد و با من گوید
محرم راز تو کو؟
خارِ رهی به تمنا دامن من بگرفته
کانِ گل ناز تو کو؟

راز عشق مرا گل در گوش صبا
گفت و غمم بفزود
آن‌گه در همه جا راز درد من‌و
قصه عشق تو بود

چون به حُسن آسمانی از مهی برتر
شعله‌ی عشق من از گردون برآرد سر
در گلستان هم ز تنهایی روم من اگر
. . .

* * *