دو بیتیهای بابا طاهر عریان
عبدالوهاب شهیدی
(آهنگ روز)
● دوبیتیها بخش اول
مو آن مستم که از پا سر نزونم
سر و پایی به جز دلبر نزونم
دلارامی کز او گیره دل آرام
به غیر از ساقی کوثر نزونم
بهارم بیخزون ای گلبُنِ مو
چه غم کنده ببو بیخ و بُن مو
برس ای سوتهدل یکدم به دردم
تهای امروز دلتازهکُن مو
گلستان جای تو ای نازنینم
مو در گلخن به خاکستر نشینم
چه در گلشن، چه در گلخن، چه صحرا
چو دیده واکرم جز ته نوینم
هزاران غم به دل اندوته دیرم
به سینه آتشی افروته دیرم
به یک آه سحرگاه از دل تنگ
هزاران مدعی را سوته دیرم
مو کز سوتهدلانم چون ننالم
مو کز بیحاصلانم چون ننالم
نشسته بلبلان با گل بنالند
مو که دور از گلانم چون ننالم
دلم دور است و احوالش نزونم
کسی خواهم که پیغومش رسونم
خداوندا ز مرگم مهلتی ده
که دیداری به دیدارش رسونم
دلی نازک مثال شیشهام بی
اگر آهی کشم اندیشهام بی
سرشکم گر بود خونین عجب نیست
مو آن دارم که در خون در ریشهای بی
دلم بیوصل ته شادی مبیناد
ز درد و محنت آزادی مبیناد
خرابآباد دل بیمَقدم تو
الهی هرگز آبادی مبیناد
تن محنتکشی دیرم خدایا
دل با غم خوشی دیرم خدایا
ز شوق مسکن و داد غریبی
به سینه آتشی دیرم خدایا
بهار آیو به هر شاخی گلی بی
به هر لاله هزاران بلبلی بی
به هر مرزی نیارم پا نهادن
مبو کز مو بتر سوتهدلی بی
نسیمی کز بُن آن کاکل آیو
مرا خوشتر ز بوی سنبل آیو
چو شو گیرم خیالش را در آغوش
سحر از بسترم بوی گل آیو
دو زلفونت بود تار ربابم
چه میخواهی از این حال خرابم
ته که با مو سر یاری نداری
چرا هر نیمهشو آیی به خوابم
به صحرا بنگرم صحرا ته وینم
به دریا بنگرم دریا ته وینم
به هر جا بنگرم کوه و در و دشت
نشان از قامت رعنا ته وینم
بخوان ای نی که غمخوار منی، تو
بسوز ای سینهی تبدار منی، تو
نمیگویم چرا مینالی ای دل
بنال ای دل که بیمار منی، تو
● دوبیتیها بخش دوم
بیته یارب به بستان گل مرویاد
و گر روید کسش هرگز مبویاد
بیته هر کس به خنده لب گشاید
رخش از خون دل هرگز مشویاد
شب تاریک و سنگستان و مو مست
قدح از دست من افتاد و نشکست
نگهدارنده اش نیکو نگه داشت
وگرنه صد قدح نفتاده بشکست
ته دوری از برم دل در برم نیست
هوای دیگری اندر سرم نیست
به جان دلبرم کز هر دو عالم
تمنای دگر جز دلبرم نیست
غم عشقت بیابانپرورم کرد
هوای بخت، بی بال و پرم کرد
به مو گفتی صبوری کُن! صبوری
صبوری طرفه خاکی بر سرم کرد
دگر شو شد که مو جونم بسوزه
گریبون تا به دامونم بسوزه
برای خاطر یک سبزه رنگی
همی ترسم که ایمونم بسوزه
بیته اشکم ز مژگان تر آیی
بیته نخل حیاتم بی بر آیی
بی ته در کنج تنهایی شب و روز
نشونم تا که عمرم بر سر آیی
خدایا داد از این دل، داد از این دل
که یک دم مو نگشتم شاد از این دل
که فردا دادخواهان داد خواهند
بگویم ، بگویم صد هزاران از این دل
خوشا آنان که پا از سر نزونن
میون شعله خشک و تر نزونن
کنشت و کعبه و بتخانه و دیر
سرایی خالی از دلبر ندونند
دلی دیرم خریدار محبت
کز او گرم است بازار محبت
لباسی بافتم بر قامت دل
ز پود محنت و تار محبت
غمم غم بی و غمخوار دلم غم
غمم هم مونس و هم یار و همدم
غمم نهله که مو تنها نشینم
مریزا بارک الله مرحبا غم
همه بند تنم مانند نی بی
مدامم درد هجرانت ز پی بی
مرا سوز و گدازه تا قیامت
خدا زونه قیامت تا به کی بی
مو که سر در بیابونم شو و روز
سرشک از دیده بارونم شو و روز
نه تب دیرم، نه جایم میکنه درد
همی دونم که نالونم شو و روز
خداوندا به فریاد دلم رس
کس بیکس تویی مو مانده بیکس
همه گویند طاهر کس نداره
خدا یار موئه چه حاجت کس
دلی دیرم چو مرغ پا شکسته
چه کشتی بر لب دریا نشسته
همه گویند طاهر تار بنواز
صدا چون میدهد تار گسسته
مرا دیوانه و شیدا ته دیری
مرا سرگشته و رسوا ته دیری
نمیزونم دلم داره کجا جای
همی دونم که درب جا ته دیری
* * *