عروس دوماد
آهنگ: عطاالله خرم
خوانندگان:‌ ضیاء ـ تیلا

به یار بی‌وفا
شعر: نوذر پرنگ
آهنگ: حسین صمدی
خواننده: جمال وفایی

♫  LP Cover  ♫

* * *
نوذر پرنگ ـ از «اسب سُم طلا» تا «کلاغ پر سیاه»

* * *

یاد گذشته
آهنگ: ابراهیم سلمکی
خواننده: قاسم جبلی

این دل واسه ما دل نمیشه
شعر و آهنگ: بیژن مفید
خواننده: کورس سرهنگ‌زاده

نه دیگه، این واسه ما دل نمی‌شه!
هر چی من بهش نصیحت می‌کُنم
که: «بابا ! آدمِ عاقل آخه عاشق نمی‌شه!»
می‌گه: یا اسم آدم دل نمی‌شه
یا اگر شد دیگه عاقل نمی‌شه!»
بِش می‌گم: «جونِ دلم، این همه دل توی دنیاس چرا
یه کدوم مثلِ دلِ خرابِ صاب‌مُرده‌ی من
پاپِیِ زنهای خوشگل نمی‌شه؟
چرا از این‌همه دل، یه کدوم مثل تو دیوونه‌ی زنجیری نیست؟
یه کدوم صبح تا غروب تو کوچه وِل نمی‌شه؟»
می‌گه: «یک دل مگه از فولاده
که تو این دوره و زمونه چشش‌و هم بذاره
هیچ چیزی نبینه ـ یا اگر چیزی دید ـ خم به ابروش نیاره؟»
می‌گم: :آخه باباجون!
اون دلِ فولادی دستِ‌کم دنبال کِیفِ خودشه
دیگه از اشکِ چِشِش زیر پاش گِل نمی‌شه.»
می‌گه: «هر سکه می‌شه قلب باشه
اما هر چی قلب شد، دل نمی‌شه.»
نه دیگه، نه دیگه، نه دیگه این واسه ما دل نمی‌شه

* * *
فهرست مجموعه آثار «بیژن مفید» در این سایت

* * *

می‌دونم یک روز میای
شعر: کریم محمودی
آهنگ: پرویز غیاثیان
خواننده: گوگوش

بی‌تو باز، پرنده‌ها به زیر بارون می‌شینن
کبوترا خسته میشن میان تو ایوون می‌شینن
آینه‌ها چشم منو یه حوض پُر آب می‌بینن
گُل‌های قالی، همه بهارو تو خواب می‌بینن

می‌دونم یه روز میای، همین روزا، دیر نمیشه!
دل عاشق تا هزار سال دیگه پیر نمیشه!

دیگه آفتاب می‌میره، شب‌،‌ بوی مهتاب نمیده!
سال بیاد، بره، کسی به گلدونا آب نمیده!
آسمون، ستاره‌هاشو دیگه از یاد می‌بره
پیرهن سبز بهارو با خودش باد می‌بره

می‌دونم یه روز میای، همین روزا، دیر نمیشه!
دل عاشق تا هزار سال دیگه پیر نمیشه!
زندگی، بی‌تو مث ابره که زود بارون میشه
اگه آدم کوه باشه، از غصّه‌ها داغون میشه

دیگه اون‌وقت واسه کی قصّه بگه لبای من؟!
دوست دارن ابرا همه گریه کنن برای من!

می‌دونم یه روز میای، همین روزا، دیر نمیشه!
دل عاشق تا هزار سال دیگه پیر نمیشه!

♫  LP Cover  ♫

* * *

این‌همه جفا چرا (بدون عشق)
شعر: بیژن ترقی
آهنگ: همایون خرم
خوانندگان: ایرج ـ عهدیه
ترانهٔ فیلم: خشم کولی

* * *
♫  LP Cover  ♫

* * *

ما رند و خراباتی و دیوانه و مستیم (۲)
شعر: فرصت شیرازی
ویلون: حبیب‌الله بدیعی
آواز: علی‌اکبر گلپایگانی

ما رند و خراباتی و دیوانه و مستیم (۱)
شعر: فرصت شیرازی
ویلون: حبیب‌الله بدیعی
آواز: علی‌اکبر گلپایگانی

ما رند و خراباتی و دیوانه و مستیم
پوشیده چه گوییم همینیم که هستیم

زآن باده که در روز ازل قسمت ما شد
پیداست که تا شام ابد سرخوش و مستیم

دوشینه شکستیم به یک توبه دو صد جام
امروز به یک جام دو صد توبه شکستیم

یک باره ز هر سلسله پیوند بریدیم
دل تا که به زنجیر سر زلف تو بستیم

نگذشته ز سر پا به ره عشق نهادیم
برخاسته از جان به غم یار نشستیم

در نقطه ی وحدت سر تسلیم نهادیم
وز دایره ی کثرت موهوم برستیم

* * *

داد دل
شعر: عبدالله الفت
آهنگ: جواد لشگری
خواننده: مرضیه

آمده‌ام سیر گل و سبزه کُنم بهانه
دستت بگیرم سوی صحرا بشوم روانه
گُلبنِ باران‌دیده
سبزه‌ی نو روییده
بزم طرب بهر تو چیده
لاله‌ی صحرا باده
کرده به جام آماده
شاهدِ گُل چهره گشاده

شکوفا شده گل بهر تماشای من و تو
نباشد ز چه در پای گلی جای من و تو
چرا رو ننمایی چو گلهای بهاری
غمین از جه نشستی؟ غم از دست که داری؟
تو را جلوه‌ی رخسار و جمال است و جوانی
که خوش باشی و دادِ دل ز دنیا بستانی

تو دلکش‌تر و شیرین‌تر از آنی
که یک لحظه به تلخی گذرانی
چرا ارزش یاری نشناسی
چرا قدر مُحبت تو ندانی
. . .

* * *

دو راهی
شعر: اردلان سرفراز
آهنگ: حسن شماعی‌زاده
خواننده: گوگوش

شدیم از یادِ یکدیگر فراموش
دو راهی بین ما بگشوده آغوش
از آن عشقی که در ما شعله می‌زد
به جا مانده اجاقی سرد و خاموش

میانِ من و تو دوراهی نشسته
صدایی نمانده به لبهای بسته

به لبهای خموشِ این دو راهی
نشسته قصه‌ی غمگین رفتن
همیشه راهِ ما با هم یکی بود
ولی راهت جدا شد دیگر از من

اگر در چشم هم اشکی ببینیم
توانِ رفتن از ما می‌گریزد
برو بگذار این دیوار کهنه
به نامِ عشقِ ما در هم بریزد

میان من و تو دوراهی نشسته
صدایی نمانده به لبهای بسته

تهران، ۷۰ ـ ۶۹

در روزگار دانشجویی به پیشنهاد پسرعموی مادرم (حسین سرفرازی،‌ شاعر و روزنامه‌نگار معروف)، برای گذرانِ زندگی با رادیو ایران ـ ارکستر جوانان ـ‌ همکاری خود را به‌عنوان ترانه‌سرا آغاز کردم. هنرمندانی مثل محمد سریر، [حسن]‌ شماعی‌زاده، [حمید] پناهی، [پرویز] غیاثیان و [شهرام]‌ شاهوردی به رهبریِ دلسوزانه‌ی [ژورا]‌ میخائیلیان هسته‌ی اصلیِ آن گروه را تشکیل می‌دادند. شماعی‌زاه و من تقریباً هر روز همدیگر را در رادیو می‌دیدیم،‌ اما نه با هم سلام و علیکی داشتیم و طبیعتاً همکاری. او در کنار کار رادیو، با ارکستر گوگوش هم همکاری داشت و من مشغول درس‌خواندن و در کنارِ ترانه‌سازی که فقط اسم من بود (و نه اندیشه‌های تازه‌ای که داشتم) و هر از گاهی قلمی در مطبوعات می‌زدم. پس از یک سال که من به هزار و یک دلیل همکاریم را با رادیو قطع کردم؛ شماعی‌زاده این ملودی را که اولین آهنگِ او برای گوگوش بود به توصیه‌ی اسفندیار منفردزاده، موسیقی‌دانِ نامدارِ معاصر به من سپرد که این آغاز همکاری پُر بار و تاریخ‌ساز ما بود. آشنایی و همکاری با گوگوش را هم همین ترانه سبب شد. گوگوش از سفرِ موفقیت‌آمیزش (فستیوال آواز ایتالیا) بازگشته بود و من از سفر سوگواری و هنوز سیاه‌پوشِ پدر. گوگوش که ترانه‌های مرا از شماعی‌زاده شنیده بود و به‌قولِ خودش با آنها زندگی کرده بود آنچنان گرم و صمیمی با من روبرو شد و به تسلی سخن گفت که گویی از سالها پیش یکدیگر را می‌شناسیم. «جاده» را از شماعی‌زاده شنیده بود و حتی با آهنگ از حفظ می‌خواند و آنچنان می‌خواند که گویی مرا با تمام سنگینیِ کوله‌بارِ غمِ بر شانه‌هایم در امتدادِ جاده‌ی تنهایی آواز می‌کند.
[از ریشه تا همیشه،‌ گزینه‌ی سی‌سال ترانه‌های اردلان سرفراز،‌ نشر البرز (آلمان)، چاپ اول ۱۳۸۰، صفحه‌ی ۱۴۳ و ۱۴۴]

♫  LP Cover  ♫

* * *