«ترانههای کار» نزد همهٔ اقوام و در فرهنگ هر ملتی وجود دارد. از بردههای سیاهپوستی که در آمریکای سالهای دور با خواندن آوازهای جمعی در مزرعههای پنبه کار میکردند تا خوشهچینان و دروگران، یا آواز شالیکارهای خودمان در همهٔ این سالها.
سهراب سپهری: نشانی (مجموعه ترانهها)
سیاوش کسرایی: از این سوی با خزر (صدای شاعر)
«من به «باکو» رفته بودم. آنجا رفتم کنار «خزر». سالهای سال در ایران که بودم، وقتی به شمال میرفتم به آنطرف دریا نگاه میکردم که در مه فرو رفته بود یا در انتهای افق فرو میرفت؛ و همیشه فکر میکردم که در آنسوی خبرهاست، و من دورم، و حسرتی بر دلم بود. اینبار در باکو از اینطرف دریا را نگاه میکردم؛ و اسم این شعر من هست: از اینسوی با خزر.» [توضیح سیاوش کسرایی پیش از خواندن شعر]
احمد شاملو: در آستانه (صدای شاعر)
در آستانه
سروده و صدای: احمد شاملو
موسیقی: مرتضی حنانه
* * *
آثار «احمد شاملو» در سایت «راوی حکایت باقی»
* * *
فریدون مشیری: کوچ یا سفر (مجموعه ترانهها)
ترانههای تکساز!
تعریف «ترانه» در سادهترین شکل خود: به آواز خواندن شعری همراه با موسیقی است. در موسیقی سنتی ایرانی اجرای چند بیت از غزلسرودهای به شکل «آواز» بههمراهی سازی تنها مثل تار، سهتار، یا ویلون معمول است و حتما که شنیدهاید.
یادی از «صادق هدایت» به قلم «مهدی اخوانثالث»
«. . . یه گوینده هم داشتیم به اسم «ژالاک» که اون برنامهٔ «گلچین هفته» رو که نوشتهٔ [مهدی] اخوان ثالث در بارهٔ [صادق] هدایت بود، دادم بخونه. بدون تمرین رفت تو استودیو و خوند. خیلی مسلط بود. . .» (صفحهٔ ۵۲۹)
صادق هدایت: گربهی کوچک ایرانی من!
صادق هدایت: بودن، یا نبودن: مسئله این است!
در مجموعه عکسهای صادق هدایت، سه عکس وجود دارد که او به خط خود تاریخ ۲۸ می ۱۲۲۸ میلادی (دوشنبه ۷ خرداد ۱۳۰۷) را بر آنها نوشته است. دو عکسی که همراه با ترز و مادر او در باغچهای نشستهاند [+] و یکی هم همین تصویر بالا.
صادق هدایت در لباس بالماسکه
با اینکه بنا به دستخط صادق هدایت روز هفته و روز ماه و سال برداشتن این عکس معلوم است، ولی از خود مراسم بالماسکه چیز زیادی نمیدانیم.