سال ۱۳۳۶ فیلمی به نام «مردی که رنج میبرد» نمایش داده شد که سناریست، کارگردان و بازیگر نقش اول آن محمدعلی جعفری و بازیگر مقابل او ایرن بود. در این فیلم بنا به ذائقه تماشاگران آن زمان چند صحنه آواز خوانی هم گنجانده شده بود. در یکی از صحنهها الهه خوانندهی مشهور آن سالها ترانه «خنده، خنده» را با شعری از کریم فکور اجرا میکند. نکته جالب و قابل توجه در این صحنه حضور مجید وفادار ـ آهنگساز این ترانه ـ در حال نواختن ویلون است.
یادداشت راوی: ● در فیلم «مردی که رنج میبرد» همچنین ترانهای با عنوان «نالهها» بر اساس شعر «افسانه تلخ» سرودهی فروغ فرخزاد با صدای الهه و مینو جوان اجرا میشد. در بارهی این ترانه و آن اجرا [اینجا را ببینید.]
● در این فیلم صحنهای دیدنی با دکور و ایدهای مبتکرانه از تنبکنوازی استاد حسین تهرانی هم وجود دارد که میتوانید [در اینجا ببینید.]
در سالهای دور رسم بود افراد عکسی همراه با خط و امضاء خود به دوستان و همکاران خود یادگار بدهند. پس به عکاسخانه میرفتند و عکسی به این منظور میگرفتند. نمونهاش عکس بانو الهه که به جواد لشگری آهنگساز برخی از ترانههای او تقدیم شده است.
از زوجهای هنری در موسیقی ایرانی، یکی هم «داریوش رفیعی» و «الهه» بود. آنها در دورهی همکاریشان با هم شانزده ترانهی دوصدایی اجرا کردند. بیشتر این ترانهها با شعری از «کریم فکور» و آهنگی از ساختههای «مجید وفادار» بود. از جمله ترانههای «بیم و امید»، «یار سیهچشم»، «یار نازنین» و مشهورترین آنها «ملکه گلها».
حکایت ترانهی «افسانهی تلخ» سرودهی «فروغ فرخزاد» با صدای «الهه» و «مینو جوان» در فیلم «مردی که رنج میبرد» ساختهی «محمدعلی جعفری» در دههی سی خورشیدی.
«. . . این رقت طبع مرحوم حبیبالله بدیعی و سوز درونش مرا یاد صحنهای از منظومهی «نظامی» انداخت که پدر مجنون میاد به مجنون میگه: «آقا! بیا بریم به خانهی کعبه و از خداوند بخواه که این عشق را از تو بگیره.» و او [مجنون] میره و از خدا میخواد که: «عشق منو زیاد کُن و افزون کُن و . . .» و این شعر را آغاز کردم: چو مجنون گیرم از عاشقان نشانهی کعبه ـ دل بشکسته را میبرم به خانهی کعبه . . .»
در اینجا ترانهای میشنویم بهنام «مهر آفرین» [. . .] آهنگ گوشنواز پرویز یاحقی، صدای خاطرهانگیز الهه و شعر زیبای اسماعیل نواب صفا. . . الهه، ترانهٔ مهر آفرین را در روز ۱۳ بهمن ماه ۲۵۱۹ شاهنشاهی [۱۳۳۹ خورشیدی] اجرا و ضبط کرده. (برگرفته از: صحبت گوینده در معرفی ترانه، پیش از پخش آن.)
تو ای عشق من، امیدِ شادیافزای من
دنیای من، رویای من، رفتی وفا نکرده
(بیوفا کسی غنچه را ز شاخه جدا نکرده)
شبی همچو اشک سوزانم کنارم بیا
ترسم تو را این نالهها سوزد خدا نکرده
(بیوفا کسی غنچه را ز شاخه جدا نکرده)
تو پروردهی اشک و آه منی، تو را عشق من آفریده
بنازم به عشقی که نقش تو را بدین لطف و خوبی کشیده
تویی جلوهگر در دل و جان من، تو را همچو بُت میپرستم
تو عشق هنر آفرین منی به امید تو زنده هستم
ای لعل تو، نوش من، غارتگر هوش من
نام تو ترانهی من، عشق تو بهانهی من
در مستی و هوشیاری، ما را نگران داری
از دست غمت نرهم، عشق تو به کس ندهم
به عشقت وفادارم بهخدا، وفا را خریدارم به خدا
تو دیر آشنا! رفتی چرا کامم روا نکرده
گل ناز من، طناز من، بازا جفا نکرده
بنگ بنگ!
کلام: کریم فکور / خواننده: الهه
بر آهنگ ترانه: Bang Bang – Sonny Bono and Cher
چه گویم زان عهد شیرین، خاطرات کودکی
بازی تیراندازی با سلاح موشکی
بنگ بنگ! با این صدا، بنگ بنگ! تیر از هوا
بنگ بنگ! میشد رها، بنگ بنگ! در عالم خیال
من کودکی شیطان بودم، تو هم شاد و بیپروا
وقت بازی میگرفتی نشانه قلب مرا
بنگ بنگ! با این صدا، بنگ بنگ! تیر از هوا
بنگ بنگ! میشد رها، بنگ بنگ! میدیدمت خوشحال
دارم از گذشتهها
خاطرهای جانفزا
گذشت آن دوران شیرین، دگرگون شد آن زمان
آورد تو را به یادم این صدایی از کودکان
بنگ بنگ! با این صدا، بنگ بنگ! تیر از هوا
بنگ بنگ! میشد رها، بنگ بنگ! در عالم خیال
تو رفتی و من ماندهام اکنون ز شادی جدا
از آن زمان در گوش من باشد هنوز این صدا
بنگ بنگ! با این صدا، بنگ بنگ! تیر از هوا
بنگ بنگ! میشد رها، بنگ بنگ! میدیدمت خوشحال
