ضربالمثل جملهای دهان به دهان گشته و مشهور است که در گفتگوها برای انتقال بهتر منظورمان به کار میبریم. میدانیم که هر ملت و قومی در جهان ضربالمثلهای خودشان را دارند؛ اما اینکه آیا آنها را مثل ما ایرانیها در ترانههایشان هم به کار میبرند را نمیدانم.
هر رشته از علم و پیشهای اصطلاحات خاص خودش را دارد که برای اهل فن در آن کار مفهوم است. در زبان و فرهنگ شفاهی هم کلمه و عباراتی وجود دارد که به آن «اصطلاح» میگویند. به کار گرفتن اصطلاحات در محاوره برای بهتر رساندن منظور گوینده به مخاطب است.
شهریار ترانهسرا نبود. اما دستی به ساز داشت. سهتار میزد و گاهی هم برای دل خودش میخواند. ضبط و ردی از صدای ساز او در دست نیست، صدای آواز خواندنش اما در مصاحبهای از او با دکتر صدرالدین الهی ضبط و به یادگار مانده است.
از زوجهای هنری در موسیقی ایرانی، یکی هم «داریوش رفیعی» و «الهه» بود. آنها در دورهی همکاریشان با هم شانزده ترانهی دوصدایی اجرا کردند. بیشتر این ترانهها با شعری از «کریم فکور» و آهنگی از ساختههای «مجید وفادار» بود. از جمله ترانههای «بیم و امید»، «یار سیهچشم»، «یار نازنین» و مشهورترین آنها «ملکه گلها».
از دیگر مثلثهای هنری عالم موسیقی در این سایت:
● مثلث هنری: عطاالله خُرم، پرویز وکیلی، ویگن
● مثلث هنری: پرویز یاحقی، بیژن ترقی و حمیرا
● مثلث هنری: علی تجویدی، معینی کرمانشاهی و دلکش
* * *
از داستانهای مشهور شاهنامهی فرودسی یکی هم «نبرد رستم و اسفندیار» است. از طولانیترین بخشهای شاهنامه و به لحاظ ادبی یکی از برجستهترین بخشهای آن است. پیشینهی این داستان را در تاریخ ادبیات ایران و ماجرای آن را با کلام گرم و بیان گیرای دکتر محمدجعفر محجوب بشنویم.
آتش دل
شعر: حسین پژمان بختیاری
آهنگ: مرتضی نیداوود
خواننده: قمرالملوک وزیری
زرد
شعر و صدای: شهیار قنبری
برگرفته از مجموعه: غزلگریههای بیبی بی من
* * *
دکلمه ـ ترانههای «شهیار قنبری» در سایت «راوی حکایت باقی»
* * *
«گلچین گیلانی» از جمله اولین شاعران نوسرا در ایران بود؛ گرچه در شهرت شاعری به نام و آوازۀ خالهزادۀ خود «هوشنگ ابتهاج (هـ . الف. سایه) نرسید. شعر «باران»، مشهورترین سرودۀ اوست و از آنجا که بخشهایی از آن در کتابهای درسی دورۀ ابتدایی دبستان بهچاپ رسید، برای بسیاری از ما آشناست.
اشعار کلاسیک ادبیات ایران در کتابهای درسی بخشی از آموزش زبان فارسی و آشنایی با شاعران نامآشنای ایران بوده و هست. در پیشینۀ چاپ «شعر نو» اما نام «گلچین گیلانی» و بخشهایی از شعر «باران» اولین سرودهایست که از شاعری نوپرداز به کتابهای درسی راه یافته است.
ادامه خواندن گلچین گیلانی: باز باران با ترانه (مجموعه ترانهها)
من آن سبوی بیمیام که مست باده بودهام
ترانهی «بگو که هستی!؟» را اگرچه دلکش خوانده است؛ اما بیژن ترقی ـ سرایندهی آن ـ میگوید: این شعر بازتاب تاثر من از حال و روز داریوش رفیعی و توصیف روزهای تنها ماندن و فراموششدگی او است.
از کارهای قابل توجه و پسندیدهی «کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان» در آن سالهای دور، یکی هم آشنا کردن نوجوانان با فخر زبان فارسی، شاهنامهی فردوسی ـ و آشنایی آنان با داستانهایی از این اثر بود.
ادامه خواندن «کانون پرورش فکری» و اهمیت آشنایی نوجوانان با شاهنامه فردوسی