«پوپک»، «هُدهُد»، «کاکلی» اسمهای دیگر «شونه به‌سر» است و این ترانه‌ای کمتر قدیمی و چه بسا ناشنیده با صدای عارف در سالهای دور.
شونه به‌سر
ترانه‌سرا: حسن ترکشیان
آهنگساز: بابک افشار
خواننده: عارف
انتشار: ۱۳۴۲
نشسته بر گل یخ، برف پاییز
چو شمع چلچراغ، لاله‌آویز
چو آیه کاکلی بر چهره‌ی نور
بریزه روی تاجش برف گلریز
رو شاخه‌ی گل بیا کاکلی نقره‌پا
ز من شنو راز دل، بگو به اون بی‌وفا
نشونده‌ای شونه را به چتر زلفت، آه
خبر نداری چرا ز خرمن ماه؟
شونه به‌سر! چه خبر؟ چه اثر؟
از سر و زلف مشکی
ز یار شونه‌سر من؟
به شاخه‌ی گل بیا کاکلی نقره‌پا
ز من شنو راز دل، بگو به اون بی‌وفا
ستاره‌ی سحرگاه نگین دستش
حلقه‌ی روشن ماه، دیده‌ی مستش
شونه به‌سر! چه خبر؟ چه اثر؟
از سفر کرده‌ی من
به خدا سپرده‌ی من
رو شاخه‌ی گل بیا کاکُلی نقره‌پا
ز من سلامی رسون بگو به اون بی‌وفا
کوکب هفت برادرون تاج طلایت
جام شراب غروب رنگ حنایت
شونه به‌سر! چه خبر؟ چه اثر؟
از سر و زلف مشکی
ز یار شونه‌سر من؟
● اولین اثر «بابک افشار» در کِسوت آهنگساز.
* * *
خوابهای طلایی
آهنگ و پیانو: جواد معروفی
آهنگ فیلم: خوابهای طلائی (سال ۱۳۳۰)
● خوابهای طلائی نام فیلمی به کارگردانی معزدیوان فکری و محصول سال ۱۳۳۰ است. داستان فیلم حکایت خواب دیدن پسر جوانی است که خواب می‌بیند به دربار شاه عباس صفوی راه یافته و صاحب موقعیت و احترامی خاص شده است. نقش‌های فیلم را مجید محسنی، شهلا ریاحی و ایران دفتری بازی می‌کردند؛ و جواد معروفی قطعهٔ خوابهای طلائی را برای صحنه‌هایی از این فیلم ساخته بود. نکته‌ای قابل توجه در تاریخچهٔ «موسیقی متن فیلم در سینمای ایران».
● جواد معروفی: خوابهای طلائی (تکنوازی پیانو)
* * *
سایه‌ها
شعر: کریم محمودی
آهنگ: پرویز مقصدی
خواننده: نلی
شبا که پنهون از چشم این و اون
تو میای یواشکی تو کوچه‌مون
تا رو دیوار می‌شه پیدا سایه‌مون
می‌بینه از روبرو همسایه‌مون
سایه‌ها مشت ما رو وا می‌کُنن
سایه‌ها آدم‌و رسوا می‌کُنن
وای اگه مادر پیرم بدونه
زن همسایه تو گوشش بخونه
میگه: «دختر عشق‌و آسون نگیری!
نری و پنهونی نامزد بگیری»
عاشقی حرفی داره، رازی داره
عاشقی قایم موشک بازی داره
دل میگه اینجوری مزه‌اش بیشتره
هر چی غصه‌ش بیشتره شیرین‌تره
دل میگه یواش بیا یواش بیا یواش برو
زیر چشم بپا زنِ همسایه‌رو
تا گل سرخ رو که می‌ندازی بالا
سایه‌ها پر می‌کشند روی هوا
سایه‌ها مشت ما رو وا می‌کُنن
سایه‌ها آدم‌و رسوا می‌کُنن
* * *
ترانه‌شناسی «نلی» در این سایت
* * *
دو دلداده
آهنگساز: سلیمان اکبری
خوانندگان: عارف و رامش
انتشار ترانه: زمستان سال ۱۳۴۵
رامش: آیا دانی یا ندانی مِهر از کَس دیگر نخواهم!
عارف: آیا خوانی یا نخوانی راز عشقم از نگاهم!
رامش: مِهر از من مجو دیگر
عارف: زین قصّه مگو دیگر
رامش:
زین چَشم ناز‌آفرین، جادوی آتشین،
کَس آرامی ندیده!
غنچه‌ی بوسه‌ای از باغ چهره‌ام
لبهای کَس نچیده!
عارف:
دل شیدا مرا گوید ای دلربا
بوسم رویت چو گُلها
رنگ پیراهنت می‌زیبد بر تنت
هم‌چون باده بر مینا
رامش:
من شیوه‌ی یاری ندانم،
رسم دلداری ندانم،
با تو گفتم سرگذشتم
عارف:
آه، آن تو بودی، این تو هستی
که این همه دل‌ها شکستی
از تو هم دیگر گذشتم!
همخوان:
آیا دانی یا ندانی مِهر از کس دیگر نخواهم!
آیا خوانی یا نخوانی راز عشقم از نگاهم
● متن ترانه برگرفته از کانال: «دیسکوگرافی رامش»
* * *
شب انتظار
خواننده: روح‌انگیز
ارکستر: پرویز خان
نگاه جادو
کلام: پرویز وکیلی
آهنگ: رضا ناروند
خواننده: الهه
* * *
«رضا ناروند» و نغمه‌های ماندگار او
* * *
چه دارم
شعر: محمدعلی شیرازی
آهنگ: انوشیروان روحانی
خواننده: عهدیه
ترانه فیلم: روسپی [+]
* * *
♫ LP Cover ♫
* * *
مادر
کلام: کریم فکور / خواننده: رامش
بر آهنگ: Rashid Behbudov – Ana
نور چَشم من، مادر من
خانه‌ی دل بُود از تو روشن
خون دل خورده‌ای تا مرا پَرورد‌ه‌ای
دل و جان مرا مفتون خود کرده‌ای
جان مادر
هر چه عُمرم گذرد
عشق باشکوه تو در قلبم شود، افزون‌تر
نقش بر دل بُود روی چون ماه تو
من الهی شوم فرزند دلخواه تو
فدای گیسوی سپید و سیاه تو
جان مادر
پای گهواره در دل شب
شعله‌ها در دل و نغمه بر لب
بنشستی که من آسوده روم به خواب
شد ز رنج و تعب شمع وجود تو آب
جان مادر
به دو چَشم تو قسم چون مرغ بی‌آشیان
سوی تو دلم، گیرد پَر
چون گُل آتشین، روی دل‌افروز تو
کی ز خاطر رود آوای جان‌سوز تو
فدای چهره‌ی دیروز و امروز تو
جان مادر
* * *
نمونه‌ی فارسی شده‌ی ترانه‌های مشهور
* * *
کی میدونه چی پیش میاد
شعر: محمدعلی بهمنی
آهنگ: منوچهر لشگری
خواننده: رویا
اسیر
شعر: حزین لاهیجی
خواننده: شهاب جزایری
ای وای بر اسیری، کز یاد رفته باشد
در دام مانده باشد، صیاد رفته باشد
امشب صدای تیشه از بیستون نیامد
شاید به خواب شیرین، فرهاد رفته باشد
از آه دردناکی سازم خبر دلت را
وقتی که کوه صبرم بر باد رفته باشد
شادم که از رقیبان دامن‌کشان گذشتی
گو مشت خاک ما هم، بر باد رفته باشد
* * *